طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۹۲

این دیدهٔ تر گهی که ماتم گیرد

طوفان را پیش اشک خود کم گیرد

گویند ز بحر، ابر نم گیرد لیک

ابریست مرا، که بحر از او نم‌گیرد