طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۸۹

ای کار کفت چو ابر باریدن گنج

وی شغل طبیعت تو باریدن گنج

گنج است ترا دست، عجب نیست که مار

از دور نماید هوس دیدن گنج