طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۵۶

کویند رخ گل مبین کاین روی منست

مشکن زلف بنفشه کین موی منست

یعنی زجهان برون رو، ای تیز مشام

کین چار چمن قلمرو بوی منست