طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۳۷

ای انکه کفت مزرعهٔ امیدست

جود تو چو لطف ایزدی جاویدست

هر لحظه برآید از کفت خورشیدی

گوئی دست تو مشرق خورشیدست