طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۳۲

(طالب) اگرت جسم ز جان مأیوس است

بر بی کفنی هات، چرا افسوس است

خوش باش که شمع مرده را نیست کفن

ور هست همان پیرهن فانوس است