طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۲۷

(طالب) اگرت نصیبی از ادراکست

در خاک مقامت فلک الافلاکست

زوداکه منزلت رسانند بسپهر

چون نیمهٔ آسمان بزیر خاکست