طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۲۴

آنم که شعار مستیم پیوست است

پیمانه چو گل روز و شبم دردست است

گر زود شوم مست ملامت مکنید

بلبل به نسیم ساغر گل مست است