طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۲۲

بالاتر از آسمان ترا جائی هست

چون عرش نشیمنی و ماوائی هست

فارغ شبی از کرشمهٔ شمع و چراغ

کز صبح تراشیده ترا رائی هست