طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۱۹

سهل است گرت ز بندهٔ خود عارست

یا پیش تو آنچه نیستش مقدارست

او گوهر و تو کریم طبعی چه عجب

گوهر در دیدهٔ کریمان خوارست