طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۰۲

چندیست که با طبیعتم شوری نیست

وین آینه زار قدس را نوری نیست

فیض ازلی کشیده دامان چکنم

با مبداء فیاض مرا زوری نیست