طالب آملی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۶۴
بسکه گریم چو دانه شاید اگر
سبز گردد بزیر خاک سرم
«طالب» از هر شکسته بال و پری
که تصور کنی شکسته ترم