نشد که کام دل از نشئهٔ سبو گیرم
چو شوق بوالهوسان راه آرزو گیرم
بسعی پیرهن او شدم دریغ که عمر
نداد فرصت آنم که بوی او گیرم
کند لباس و بقطران زند پس از صد سال
بچشمه‌ئی که من روسیه وضو گیرم
زشوق دوست چنانم که گر گشایم بال
چو اشک خود همه آفاق را فروگیرم
نوای وصف تو بر هردلی گذر دارد
کرا نفس بفشارم کرا گلو گیرم
هنوز مضطربم لیک می‌زنم فالی
که رفته رفته بغمهای دوست خو گیرم
زگلشنم غم او موکشان بگلخن برد
روا نداشت که سامان رنگ و بو گیرم
بگلخنم همه طی گشت عمر چون «طالب»
نشد که دامن سرو و کنار جو گیرم