طالب آملی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۱۷۶

ما دل بچین طرهٔ تسلیم می‌دهیم

چندین امید را بیکی بیم می‌دهیم

کسوت بما حرام گر این نیم تاج فقر

خاکش بخون افسر دیهیم می‌دهیم

تاکی هلاک نشو و نما ریشهٔ ادب

آبی به نخل قامت تعظیم می‌دهیم

از پست فطرتیست که در بزم امتیاز

بر خویش عقل کل را تقدیم می‌دهیم

گر غارت تمامی اسباب غم ز دل

مشکل بود قرار به تقسیم می‌دهیم

مارا دلی مقید زلف وجود نیست

جانیم و بوسه بر لب تسلیم می‌دهیم

«طالب» بناگواری خون می‌کنیم خوی

یعنی طلاق کوثر و تسنیم می‌دهیم