کی آب تیغ یار بهر نهر و جو رود
آبیست تیغ او که بجوی گلو رود
تا روز حشر از آن عرق افشان دمد گیاه
عاشق بهر زمین که ز خجلت فرو رود
بی‌رنگ و بو شویم چو گل ز آفت سموم
در بزم ما سخن اگر از رنگ و بو رود
بر اشک پر مناز که آن رنگ عشق نیست
کز جامهٔ وجود بصد شستشو رود
«طالب» چو نشأه غوطه دهم در خم شراب
کین بی‌خودی عجب که بجام و سبو رود