طالب آملی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۷۷

بصد قیامتم از دوست کام برناید

که زود زود تمنای خام برناید

بکوشه‌ئی رواگر قرب دوست میطلبی

که کار خلوت در ازدحام برناید

بهر مراد دلی بسته‌ایم و منتظریم

که تا کدام برآید کدام برناید

ز می بخون جگر میدهم تسلی خویش

اگر به بخت من اینهم حرام برناید

ز شوق ره بتو جویم نه از دلیل بلی

ز راه زینه کبوتر ببام برناید

تو جنس عشق نه‌ای ایهوس فسانه مسنج

که کار خواجه ز دست غلام برناید

مگر شنیده که جام می آفتاب شب است

وگرنه بهرچه خورشید شام برناید

برون نیایدم ازدل فغان زغایت ضعف

وگرنه برآیدم از دل تمام برنایید

صباکه زلف ترا حلقه‌ساخت میدانست

که صیدمرغ دل از دست دام برناید

گرت‌سریست بشهرت هنر به‌پرده مدار

که نامه تا نگشائیم نام برناید

ره عرق ز مسامات بسته‌ام «طالب»

که عشق با عرقم از مسام برناید