چو جلوه درچمن آن سرو لاله‌روگیرد
بهر گلی که کند روی رنگ اوگیرد
ز بس حریص بخون میم عجب نبود
که تاک پنجه گشاید مرا گلو گیرد
ره نفس مکشا ای نسیم صبح مباد
که بشکفد گل و آفاق بوی او گیرد
مرو بگلشن و میخانه بی رفیق مباد
می از تو رنگ ستاندگل ازتوبوگیرد
لقای دوست شود روزیش بوقت نماز
به آب دیدهٔ من زاهد ار وضوگیرد
ز مهر ساخته‌ام کلبه‌ای بدان نیت
که بیدلی چو رسد یاد دل در اوگیرد
چو آیدم بنظر بکر معنی «طالب»
چوغنچه‌دست‌حجا بی‌به‌پیش‌روگیرد