وفا با عهد او پیوسته باشد
بود بو هر کجا گلدسته باشد
چو خواهی بال یاری بال مرغی
که گر نشکسته باشد بسته باشد
بعالم نیست یک آئینهٔ دل
که گرد غم بر او ننشسته باشد
همان بر دل زنم ناخن چه طنبور
اگر صد جای دستم بسته باشد
بصد آتش نگردد پخته آن مرغ
که صد دام بلا نگسسته باشد
دوا زآن لب کند دریوزه «طالب»
چو من هر جا یکی دلخسته باشد