چو نازش غیر را از جنبش ابرو بسوزاند
هزاران داغ رشکم در تن هر مو بسوزاند
چو آراید رخش مشاطه بهر دفع چشم بد
سپندی کاشکی در آتش آن خو بسوزاند
گهی در زیر لب مشق تبسم می‌توان کردن
ملاحت خانمان زخم‌ها را گو بسوزاند
بیم هندوی خال اماز گردون چشم آن دارم
که گر سوزد مرا در آتش آن رو بسوزاند
طلسم دل بیازویش نبندم بیم آن دارم
که این تعویذ آتش ناگهش بازو بسوزاند
محبت بین که گر بادی وزد بر کاکل شمعی
زغیرت خویش را پروانه چون هندو بسوزاند
چو گرم گریه گردم ره نورد کوی او «طالب»
سر شکم از کف پا تا سر زانو بسوزاند