کعبه گو ویران شو، از بتخانه خشتی کم مباد
جز به تعظیم صنم پشت برهمن خم مباد
دانهٔ امید بارش خوشهٔ حرمان بود
این گیا را ریشه در بنیاد دل محکم مباد
استخوان سبحه گو در چشم زاهد خاک شو
سهل باشد از سر زنار موئی کم مباد