تا سنبلت بحاشیهٔ لاله بشکند
مه را بهاری از چمن هاله بشکند
بر لاله‌زار غنچه دلان بهار عشق
چندانکه بادشوخ وزد لاله بشکند
هرگز نسیمی از چمن لاله بر نخاست
کز گلشن لبم گل تبخاله بشکند
دلخستهٔ ترا بهزاران بهار درد
در باغ سینه نیم گل ناله بشکند
«طالب» زدیم برمژه قفل ترشحی
تا نوبهار حسرت صد لاله بشکند