آتشین گل در گلستان داغ مرهم سوز ماست
شعله در بستان بجای بوستان افروز ماست
چون هما دایم بشهبال همایت می‌پرم
مرغ همت وحشی آفاق و دست آموز ماست
صبح ما سرمایهٔ ظلمت فرستد سوی شام
از شب ما قیرگون‌تر گر ندیدی روز ماست
ما میان عید و ماتم اتحاد افکنده‌ایم
آنچه خوانندش ماتم بی‌گمان نوروز ماست
ما چو «طالب» غارت غمهای عالم کرده‌ایم
کلفت آموز جهان طبع ملال آموز ماست