واقف لاهوری » رباعیات » شمارهٔ ۲۰۲

سرگردانم درین جهان از عمری

درمانده میان این و آن از عمری

شاد تو ز بندگان خویشم خوانی

می‌خوانم ختم خواجگان از عمری