واقف لاهوری » رباعیات » شمارهٔ ۲۰۱

ای دل جگر مرا خراشی تا کی

هردم به هوای تازه باشی تا کی

تو آذرو من خلیل سری دارد

من بت‌شکنم تو بت‌تراشی تا کی