واقف لاهوری » رباعیات » شمارهٔ ۱۷۶

گرمی ای شعله‌خو بهر خام کن

زنهار جفا بر من ناکام مکن

زین داغ چو پروانه مرا خواهی سوخت

چون شمع پگاه خویش را شام مکن