واقف لاهوری » رباعیات » شمارهٔ ۱۷۴

هرچند حسد نیست به آب و گل من

پاک است ازین لوث دل مقبل من

لیکن چون داغ لاله بینم گویم

کان نیز چرا نشد نصیب دل من