واقف لاهوری » رباعیات » شمارهٔ ۱۷۳

آن کان حیا و حلم یعنی عثمان

کردندش شهید اهل جور و طغیان

دانی که چرا ریخت به قرآن خونش

تا خون خواهش کند به محشر قرآن