واقف لاهوری » رباعیات » شمارهٔ ۱۳۹

ای باد صبا بیا و بنگر چونم

دریاب که بس غمزده و محزونم

حال دل من که گشته جوجو ز غمش

جوجو برسان به یار گندم‌گونم