واقف لاهوری » رباعیات » شمارهٔ ۳۳

شکر تو گذاریم زبانی تا هست

تاب غمت آریم توانی تا هست

آسوده نی‌ایم از تقاضای غمت

باقی داریم نیم‌جانی تا هست