واقف لاهوری » رباعیات » شمارهٔ ۸

زان ذوق جفا که در سرشت است مرا

بیداد شکرلبان بهشت است مرا

خشتی که زنند بر سر من این قوم

شیرین مانند شیر خشت است مرا