واقف لاهوری » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۳۲۱

ای محبت جسم و جانم سوختی

آه بیداد نهانم سوختی

شعله‌ای از آتش من برنخاست

این‌قدرها بی‌زبانم سوختی

بر لبش جا کردی ای تبخاله حیف

خون شوی یارب که جانم سوختی

نالهٔ بیجا نکردم باغبان

از چه تقصیر آشیانم سوختی