واقف لاهوری » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۲۴۷

عیبم مکن اگر سوی میخانه می‌روم

آنجا به ذوق گریه مستانه می‌روم

گاهی به کعبه گاه به بتخانه می‌روم

هر جا که می‌برد دل دیوانه می‌روم

زنجیر را به گردن خود می‌برم به نذر

بهر زیارت دل دیوانه می‌روم

تا همت طلب کنم از بهر سوختن

شب‌ها به طوف مشهد پروانه می‌روم