واقف لاهوری » غزلیات » شمارهٔ ۸۸۷

گو نباشد کسی به ما همراه

بس بود بنده را خدا همراه

دل که می‌زد دم از رفاقت ما

یک قدم هم نشد به ما همراه

می‌کشد رشک سایه بر خاکم

که به او می‌رود چرا همراه

جز دل من که رفت در قدمش

کس نرفتست با بلا همراه

گرد من ره نیافت در کویش

بارها رفت با صبا همراه

شد انیس لحد پس از مرگم

غم عشق است تا کجا همراه

سفر عشق می‌کنی واقف

باش تا سازمت دعا همراه