علی اشتری » ستارهٔ سحری » در واپسین دم

بجز عشق اندرین مکتب نیاموخت

مرا آموزگار آسمانی

نهاد اندر میان سینه من

ز شور عشق داغی جاودانی

فراوان ریختم هر شام و هر صبح

نهان اشکی بدین سوز نهانی

جوانی در غم این عشق طی شد

کنون افسوس باید بر جوانی

مرا مرگ است زین پس چاره درد

که طی شد گاه عیش و کامرانی

بیادت هست آن عهدی که از عشق

همه شب تا سحر بیدار بودم؟

بیاد نرگس بیمار مستت

ز حسرت روز و شب بیمار بودم

ز بیتابی بامید نگاهی

سر هر کوچه و بازار بودم

بهر جانب که میرفتم بیادت

ز طعن غیر در آزار بودم

بسان بلبل مستی، شب و روز

بعشق گل اسیر خار بودم

کنون با یاد تو در سینه هر شب

ز حسرت ناله ای جانکاه دارم

تو میدانی که از عشقت شب و روز

بدیده اشک و در دل آه دارم

دلی چون کوه دارم در فراقت

تنی از لاغری چون کاه دارم

ز اشکم پر ستاره گشت دامان

که در دل آتشی زانماه دارم

کنون با مرگ خوشتر باشدم دل

که دست از دامنت کوتاه دارم

بیاد آور در آن شادی در آن عشق

به پیمانی دلی را شاد کردی

چو خوبانت بشاهی دست دادند

گدائی را برحمت یاد کردی

بشیرینی چو گشتی شهره شهر

چو شیرین یادی از فرهاد کردی

بدان پیمان که می بستی بشادی

بنای دوستی بنیاد کردی

ولی چون گل شکستی عهدم آخر

دلم را همدم فریاد کردی

بیا ای سرو سیم اندام تا باز

ز حسرت سینه ای را چاک بینی

ز شور عشق و اندوه فراقت

تنی لرزان، دلی غمناک بینی

بیاد آور مرا روزی کزین عشق

دلی چون چشم عاشق پاک بینی

زمانی یا دما کن ای پریچهر

که در بزمت شراب تاک بینی

از آن ترسم که روزی یادت آید

که جسم عاشقانرا خاک بینی

بیاد شادی پیشین زمانی

بدین دلخسته گمنام بنگر

بخاکی لاله ای را آتش افروز

نشان عاشقی ناکام بنگر

پر از غوغا، دل دریا صفت را

از این پس ساکت و آرام بنگر

جوانی خسته را، اندر دل خاک

نزار از گردش ایام بنگر

بمرگ نوجوانی خسته از عشق

صباح مادری را شام بنگر