علی اشتری » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۵ - بهار

هنگام بهار و چون بهشت است چمن

هر گوشه باغ جای خشت است چمن

از لاله و گل چمن مطراست ولی

با روی تو خوب و بی تو زشت است چمن