علی اشتری » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۸ - زلف کوتاه

کوته شدن زلف تو ایماه خوش است

برچیدن دام، از سر راه خوش است

کوتاه شد آن دو زلف زرین و خوشیم

کاین رشته آرزوست، کوتاه خوش است