علی اشتری » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵ - بوسه و لب

گر ماه شوی، من آسمان خواهم شد

ور سبزه شوی، آب روان خواهم شد

یعنی: که ربایمت زهر گوشه که هست

گر بوسه شوی، لب و دهان خواهم شد