علی اشتری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۹۹ - طبیب رفت

دردا که از کنار من آن دلفریب رفت

من خسته جنون و از پیشم طبیب رفت

نه یار ساده ایست، نه مینای باده ای

عیبم مکن که، از دل تنگم شکیب رفت

چون من اگر شکسته دل آید غریب نیست

پیری که در دیار جوانان غریب رفت