این دوبیت از غزلی به خاطر آمد بقیه آن فراموش شده است.
مرا در کعبۀ دل، کوی آن دل آرام است
به مَأمَن دِگرم کی قرار و آرام است
هلاک حائری آخر چه خوش به دست تو شد
فدای عشق تو گردم که خوش سرانجام است