عمادی شهریاری » اشعار نویافته » شمارهٔ ۱۰

بلبلان را گرم شد هنگامه در هنگام گل

مرحبا آواز بلبل حبذا ایام گل

مجمر مینا مثلث‌‌سوز شد تا ساختند

چار سوی هر چمن تخت زمردفام گل

لاله باده‌فام روی نمود

باده لاله‌فام باید خواست

دل گُل گر نگاه باید داشت

پیش گل جان جام باید خواست

گذشتنی است همه بگذشت و بودنی همه بود

می آر و می ده و بیش از گذشته یاد مکن

زمان زمان ز شکرخنده لب چو بگشاید

زهی فراخی شکر ز تنگی دهنش

به آرزو نرسد بس کسی ز بوسه او

ز بس که بوسه کند آرزو ز خویشتنش

ور برچکد به نفط سیه قطره‌ای از او

گردد ز بوی نفط سیه بوی سنبل خوار