در جُنگ شماره 16717 دو قصیده از عمادی آمده است که در دیوان و منابع دیگر یافت نشد مطلع آن دو قصیده:
روزه چو بر بست رخت عید بیفکند بار
رسم رهی نقد کن بوسه عیدی بیار
گر نبودی ماه را بر آسمان هر مه محاق
ماه خواندندی تو را خلق جهان بر اتفاق