عمادی شهریاری » رباعیات » شمارهٔ ۱۱

چون چهره گشود صبح کافور‌عذار

شد نوش لبم ز خواب نوشین بیدار

گفتم که به یار بوسه گفتا که بگیر

گفتم که بگیر باده گفتا که بیار