عمادی شهریاری » رباعیات » شمارهٔ ۱۰

اکنون که عماد دوله در خاک آسود

از دیده من خاک شود خون آلود

در خاک نهاده چون توانم دیدن

آن را که مرا ز خاک برداشته بود