عمادی شهریاری » رباعیات » شمارهٔ ۹

کم سوز دلی کز تو گریزش نبود

جز بندگی تو در ضمیرش نبود

رحم آر بر آن کسی که شب‌ها تا روز

جز آب دو دیده دستگیرش نبود