عمادی شهریاری » غزلیات » شمارهٔ ۵

در ره عشق تو فلک لنگ است

با غم عشق تو جهان تنگ است

رنگ عشق تو روزگار گرفت

لاجرم با هزار نیرنگ است

دوش گفتم تو را غلام توام

گفت از طعنه خواجه سرهنگ است

تا نیاز تو از نیاز رهی

بیشتر از هزار فرسنگ است

تو مرا خواجه‌ای مرا فخر است

من تو را بنده‌ام تو را ننگ است