نورس دماوندی » رباعیات » شمارهٔ ۶۹

چون بهر شکست شد مهیا دل من

زد شیشه خود به سنگ خارا دل من

نزدیک دل شکسته چون جای کسی است

شادم که شکسته اند بی جا دل من