نورس دماوندی » رباعیات » شمارهٔ ۶۸

هر چند دل از خدنگ او جوشن شد

خاطر ز خیال عارضش گلشن شد

ار سرمه ی خط اصفهانی پسری

روشن چشمم که چشم من روشن شد