نیست پیکی که پیام من مسکین ببرد
عرض فرهاد بر آن خسرو شیرین ببرد
قامت و عارض و زلف و بدنت ای دلبر
رونق از سرو و گل و سنبل و نسرین ببرد
کاش کافربچهای چون تو دو چارت گردد
تا بدیدی که دلت را به چه آیین ببرد
دل و جان از کف دلدار گرفتن هنر است
همه کس دل ز کف عاشق غمگین ببرد
چه قیامت شود آن روز که خاقان ز فغان
در صف حشر چو پیراهن خونین ببرد