فتحعلی‌شاه » غزلیات » شمارهٔ ۱۰۶

گردش چشمی چو دور روزگار

فتنه می‌بارد از لیل و نهار

بی‌تو چون من بگذرم سوی چمن

اشک می‌ریزم چو ابر نوبهار