مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۷۹

ای دل به جهان چه بسته‌ای دل به امید

غافل مشو از اجل که این است رسید

بنگر که به قصد عمر چون از شب و روز

گه مار سیاه آید و گه دیو سفید