مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۷۶

نور تو زدوده زنگ از صفحه دل

خورشید کند ظلمت شب را زایل

نور تو ز خانه خدا گشت عیان

گاه از دل کعبه گاه از کعبه دل